Entrada de blog

EXISTE A MAXIA

-Mamá, existen as magas?

-Existen, filla.

-Entón Rosalía é unha maga.

-Si.

-Pero non era poeta?

-Tamén.                                         

-Pois entón, Rosalía é unha magapoeta.

Non o digo no limiar que escribín, ese “Alén dos versos: un exército de monstros no seu interior”, que podedes atopar no libro, mais esa era unicamente a idea na que eu pensaba cando escribín o prólogo, mesmo cando relín os versos. O concepto de “maxiapoesía”, alcuñado pola miña filla de cinco anos servía para dar sentido a toda a obra de Fernández Rial: unha tentativa de demostrar que a poesía hai tempo xa que caeu das torres de marfín onde fora colocada e que ficou na rúa, en nós, nos bailes, nos risos, na tranquilidade activa de quen se sabe con azos para cambiar o mundo. De aí tamén “o exército de monstros”, unha metáfora na que axiña fiamos conversa cómplice a autora e mais eu. Ela, porque interpretaba ese exército como a escuridade, a treboada, o sufrimento lírico e dezanovesco que semella ter que agocharse en todas as artistas para dar forma á musa, sempre rebelde. Eu, porque só podía visualizar ese verso –tirado do seu primeiro poemario En clave de sol (2009)- como a forza, como as forzas, que ela leva dentro: a que fai que nos saque a bailar coa mesma espontaneidade coa que noutras ocasións apela á nosa conciencia social ou lle di ao amante que se trabucou de estrada e que  só atopará dirección prohibida. Porque, velaí si, a poesía de Rosalía Fernández Rial é movemento, ten a capacidade de movernos mais tamén –nun xogo moi propio dela- de (con)movernos, nun duplo compás que nos sacude por dúas veces: a externa, a rítmica, a que fai que estes versos se trasladen do libro cara a rúa e de aí cara a canción; e a interna, a léxica, a que nos transforma ata cambiar algo dentro.

Resumir a produción dunha poeta tan nova, pero tan intensa, logo de ter xa escrito un limiar parece algo así como volver contar o que xa se dixo. Por iso, máis que desvelar as claves daquela que tampouco canta ás rosas e ás flores, mais ten alma de muller, gustaríame achegar algún dos motivos polo que o pan segue sendo máis importante que a poesía de Rosalía Fernández Rial, mais resulta imposible xa comelo sen o compango da mesma, unha vez que se proba.

Pola música, porque é imposible non querer berrar os seus versos cando se van tendo dentro, porque quen escribe pensou que Manuel María era unha estrela da canción a nivel mundial e Bob Dylan un poeta da Terra Cha. Tamén, porque como lembra Luísa Villalta, no seu interesante volume sobre música e poesía na literatura galega: “A voz revélase entre os ruídos, senón como o primeiro instrumento musical, cando menos como o máis natural e íntimo ao ser humano, como expresión emocional e reacción ante o mundo. A voz, polo tanto, tivo que ser música antes que ningunha outra cousa. E esta outra cousa sería a palabra”. Entre a música e a palabra, o silencio, outro dos elementos fundamentais que nestes versos supón espazo, suspiro, reflexión, pouso, fortaleza.

Pola utopía, que como dixo Galeano, serve para camiñar. E porque aquí non hai conformidade, hai a rebeldía esperanzada de quen nos lembra que aínda estamos a tempo e nos obriga a dicir, mentres nos segue sacundindo: .

“Pero esta noite

podemos cambiar o mundo,

construír a nosa propia melodía

e berrala con forza.

Podemos unir as nosas armas musicais

para defender os soños colectivos.

Porque nesta terra tamén existe

A compaixón, o amor, a liberdade...”

Pola imagoloxía marítima, que desvela a orixe mariñeira da poeta e que permite que as ondas acaben mesturándose coa xerfa existencial, a medio camiño entre a homenaxe ao creacionismo manuelantoniano e a vía máis intimista dun Celso Emilio Ferreiro sempre presente.

“Un saxo agoniza

no peito do mar.

Toca, berrando,

os nosos nomes

e pendúraos das estrelas”

Polo hibridismo, polo ludismo. Poesía dramatizada? Texto teatral lírico? Canción con dirección? Versos grafiteiros? Monólogos poéticos? Busquen unha etiqueta, mais non a atoparán. Desazón para as filólogas puristas, alegría cómplice de quen le. Xoguen.

Polos corpos que doen. Porque hai unha capacidade empática inxente, que traspasa os versos, para situarse no lugar daqueles e daquelas os que a historia lles deu, lles está a dar, as costas. Aquí regálaselles a voz. Contar con voz e case tanto como ter o poder, porque significa querer cambialo. Mais construír a empatía a través da literatura é empoderar a propia imaxinación e o único xeito de crear comunidades solidarias: somos as outras, tamén.

“Nunca

ninguén

nos agarda.

Xamais preguntaron por nós.

Quedamos varados

na patria da ausencia;”

Polos corpos que se gozan. Polo pracer de ser e de sentir, pola capacidade para inscribirse na xinea de poetas galegas que inscribiron os seus corpos no texto, porque o corpo tamén fala e ás veces, mesmo berra. Pola paixón que se traslada do social cara o individual.

“Todo temón

me conduce a ti,

aínda sendo eu inmune

ao tacto que me apalpas,

á lingua onde mordes,

a que me navegues

cadeiras a dentro. Mar de fondo. Marusía!”

Mais sobre todo, se van ler a Rosalía Fernández Rial, se se van deixar sacar a bailar, léana, bailen pola maxia. A súa maxia na vontade de facer outra poesía. Atrévome a dicir que unha poesía para ser entendida, para estar nos bares, nos paseos e nas alamedas. Tamén nas aulas e nos concertos de rock, nas navegacións e nas despedidas. Nos aniversarios, nas verbenas e nos grafitis. Unha poesía, en definitiva, para ter alternativas coas que estar no mundo ou o que é o mesmo, unha poesía para actuar, para dicir xa. Iso, coido eu, é o sentido último de cada verso de Rosalía Fernández Rial. Lembren que, como dixo a poeta: “existe a maxia e pode ser de todas. “

Montse Pena Presas, prologuista de Sacar a bailar, profesora e maga.

 

Consultas e Suxestións

Contacta! Opina! Rebate!

 

 

Outras Canles

Rosalía nas Redes.

FacebookTwitterCanal de Youtube Canal de Youtube
Perfil de Google + As Escollas Selectiva - Blogaliza Wikipedia 
 

Noticieiro

Recíbenos por correo!

Suscríbete!

 

Poesía en Acción

Poesía a golpe de PLAY.

Ver vídeos